|
Yazar Mehmet GÜL
|
|
Perşembe, 27 Kasım 2008 23:56 |
VIDI VIDI
VIDI VIDI “Vıdı vıdı nerden oldu? Bir kaşşıcak sudan oldu!Kırk gün yağmur, elli gün çamur! Ver Allahım veer amiiiin!………………………………………….………………………………………….” Diye başlardı hatırladığım kadarıyla tekerleme. Eskiden bizim köyde yağmur yağmadığı zamanlar biz çocuklar böyle bir oyun oynardık. Eskiden diyorum, çünkü artık kültürümüzün küçük bir taşı olan “vıdı vıdı” oyunu şimdiki çocuklar tarafından oynanmıyor. Bu oyun yerine ne yazık ki o kapkara kutu(televizyon)nun narkozlu, yapmacık ve saçma sapan dizi ve oyunları aldı. Yani buram buram biz kokan oyunlar değil ne yazık ki, batı kültürü kokan tv oyunları yer aldı. Aslında bu tv denen meret, eskiden şimdiki gibi çok kanallı, kesintisiz yayın yapmazdı. Sadece trt ‘ nin iki-üç tane kanalı vardı ve gece en geç saat 23.50 gibi kapanırdı. Sabah ise saat yedi gibi açılırdı. Böylece kültürümüze bir zarar vermezdi. Şimdiki durumu ise herkesçe malum. Neyse biz “Vıdı vıdı” oyunumuzu anlatalım. Bilenler anılarını tazelerler, bilmeyenler kültürümüz hakkında bilgilerini zenginleştirirler. Özellikle ilkbahar aylarında, iklimin kurak geçip yağmurun toprağı doyuramadığı zamanlarda, köyümüzün büyüklerinin de tavsiye ve desteği ile köyün sabi, küçük çocukları toplanırlar, köyümüzün en altından başlayarak, “Vıdı vıdı nerden oldu? Bir kaşşıcak sudan oldu!Kırk gün yağmur, elli gün çamur! Ver Allahım veer amiiiin!” tekerlemesiyle kapı kapı dolaşıp evlerden bulgur, pirinç ve zeytin yağı toplardık. Bazı evlere vardığımızda istediğimizi verirler ve üzerimize bir tas dolusu suyu serpiverirlerdi. Bizde ıslanmamak için kaçışırdık gülüşerek. Köyü baştan aşağı tekerleme ile dolasıp, gezme işini bitirince mahallemizden bir teyze şöyle müsait ve tenha bir yerde toplanan erzakları pişirirdi. Bizlerde mahalleden topladığımız başka çocuklarla hep beraber pişen aşı büyük bir iştahla ve zevkle yerdik. İlginçtir ; çocukluğun verdiği saf, temiz ve samimi duygudan mıdır? yoksa rastlantıdan mıdır? bilmem ama “vıdı vıdı” dan sonra hava bulutlanırdı ve genelde yağmur yağardı. Ben bunu çocuk duasından olduğuna inandım ve halâ öyle düşünüyorum. Çünkü bu oyunu oynarken içimizden gerçekten yağmurun yağmasını çok isterdik. Dolayısıyla Allahuteala bu saf duygularımızdan ötürü isteğimizi ve duamızı geri çevirmezdi. Şimdilerde çok uzun zamandır köyümüzün çocuklarının bu oyunu oynadığını hiç rastlamadım. Yukarıda da değindiğim gibi tv belası evlerimizde en baş köşeye oturmuş, körpecik çocuklarımızın dimağlarını ve ruhlarını nerdeyse teslim almış, habire kültürümüze vuruyor da vuruyor. Kültürümüzden uzak kalmadan yaşayabilmek dileğiyle…… .
Uzakta yakında olan herkese selamlar, saygılar…..
Yazarın diğer yazıları |
 |
|
Cumartesi, 03 Ocak 2009 22:19 tarihinde güncellendi |
SİZDEN GELENLER 
Bu yorumun beslemesine abone olun
